Laurowiśnia – jak sadzić na żywopłot?

Najczęściej laurowiśnię sadzi się na żywopłot co 60–70 cm. Taki rozstaw daje dobry kompromis między szybkim zagęszczaniem a dostępem roślin do światła, wody i powietrza. Przy żywopłocie swobodnym odstępy trzeba zwiększyć, a przed sadzeniem przygotować przepuszczalne podłoże, ponieważ laurowiśnia źle znosi zastój wody.

Jaka rozstawa laurowiśni na żywopłot?

Odległość między roślinami zależy od odmiany oraz sposobu prowadzenia żywopłotu. Żywopłot formowany, regularnie przycinany i utrzymywany w określonej szerokości, można sadzić ciaśniej. Żywopłot swobodny wymaga większej przestrzeni, ponieważ krzewy zachowują naturalny, rozłożysty pokrój.

Poniższe wartości są orientacyjne. Przy silnie rosnących roślinach lepiej wybrać większy odstęp niż sadzić krzewy zbyt blisko siebie.

Zbyt gęste sadzenie może początkowo dać wrażenie szybszego powstania zielonej ściany, ale z czasem rośliny zaczynają konkurować o wodę i składniki pokarmowe. Gęste ulistnienie ogranicza też przewiew, przez co liście dłużej pozostają wilgotne po deszczu. To sprzyja problemom grzybowym, między innymi mączniakowi prawdziwemu. Przy niedoborze światła dolne partie pędów mogą się ogałacać.

Przy planowaniu rzędu ustaw sadzonki w wybranej rozstawie, mierząc odległość między środkami brył korzeniowych. Dla żywopłotu o długości 10 metrów i rozstawy 60 cm potrzeba około 16–17 roślin, bez uwzględniania zapasu.

Jak przygotować stanowisko?

Laurowiśnia najlepiej rośnie w glebie żyznej, próchnicznej i umiarkowanie wilgotnej, ale przepuszczalnej. Stanowisko powinno być osłonięte od silnego wiatru. Roślina toleruje słońce, półcień i cień, jednak w chłodniejszych rejonach Polski bezpieczniejsze jest miejsce z rozproszonym światłem i ochroną przed zimowymi podmuchami.

Przed sadzeniem przekop pas ziemi na głębokość około 30–40 cm. Usuń chwasty, rozbij zbite bryły i wymieszaj słabszą glebę z kompostem. Na ciężkim, gliniastym podłożu trzeba poprawić odpływ wody. Nie sadź laurowiśni w zagłębieniu terenu, gdzie po opadach tworzą się kałuże. Samo wsypanie żyznej ziemi do dołka nie rozwiąże problemu, jeśli woda nadal będzie zalegała pod bryłą korzeniową.

Jak sadzić laurowiśnię krok po kroku?

Rośliny w pojemnikach można sadzić przez większą część sezonu, jeśli ziemia nie jest zamarznięta ani podmokła. Najłatwiejszym terminem dla początkujących jest wiosna. Sadzenie jesienne również jest możliwe, ale młode krzewy wymagają wtedy staranniejszego zabezpieczenia przed zimą.

Do pracy przygotuj szpadel, łopatkę, konewkę lub wąż, kompost oraz materiał do ściółkowania. Samo sadzenie wykonaj w następującej kolejności:

1. Wyznacz prosty rząd i zaznacz miejsca sadzenia zgodnie z wybraną rozstawą.
2. Wykop dołek około dwa razy szerszy od bryły korzeniowej. Jego głębokość powinna pozwolić ustawić roślinę na tej samej wysokości, na której rosła w pojemniku.
3. Spulchnij dno dołka, zwłaszcza jeśli podłoże jest zbite. Na tym etapie popraw także odpływ wody, zamiast tworzyć głęboką nieckę zatrzymującą wilgoć.
4. Wyjmij sadzonkę z doniczki i delikatnie rozluźnij mocno skręcone korzenie. Ustaw ją pionowo, sprawdzając poziom szyjki korzeniowej.
5. Zasyp bryłę ziemią ogrodową wymieszaną z kompostem. Lekko dociśnij podłoże, aby usunąć większe puste przestrzenie, ale nie ugniataj go zbyt mocno.
6. Podlej roślinę obficie, kierując wodę bezpośrednio na ziemię. Po wsiąknięciu wody uzupełnij podłoże, jeśli osiadło.
7. Rozłóż wokół krzewu warstwę kory lub innej ściółki. Nie zasypuj nią pnia ani szyjki korzeniowej.

W pierwszych tygodniach kontroluj wilgotność na głębokości kilkunastu centymetrów. Lepiej podlewać rzadziej, ale obficie, niż codziennie zwilżać tylko powierzchnię gleby.

Którą odmianę wybrać na żywopłot?

Odmiana powinna pasować do dostępnej przestrzeni, planowanej wysokości i częstotliwości cięcia. Popularne wybory to:

• Novita – zwarty pokrój, dobra tolerancja chłodu i przydatność do formowanych, wyższych żywopłotów.
• Rotundifolia – duże liście i silny wzrost, ale także większa docelowa szerokość, dlatego potrzebuje luźniejszej rozstawy.
• Etna – wolniejszy wzrost, mniejsze rozmiary i młode przyrosty z czerwonawym odcieniem, przydatna w mniejszych ogrodach.
• Otto Luyken – niska, kompaktowa odmiana do obwódek i niewysokich osłon, a nie do wysokiej ściany zieleni.

Na co uważać po posadzeniu?

Największe znaczenie w pierwszych dwóch latach ma regularne podlewanie oraz ochrona przed przesuszeniem. Zimozielone liście oddają wodę także zimą. Gdy ziemia jest zamarznięta, a roślina stoi w słońcu i na wietrze, korzenie nie mogą uzupełnić strat. To zjawisko nazywa się winter burn, czyli suszą fizjologiczną. Objawia się najczęściej brązowieniem i zasychaniem liści.

Przed zimą podlej rośliny, jeśli jesień była sucha, i utrzymuj ściółkę wokół korzeni. Na otwartym, wietrznym stanowisku młode krzewy można osłonić białą włókniną, pozostawiając im dostęp powietrza. Nie stosuj nawożenia azotowego późnym latem ani jesienią, ponieważ pobudza ono delikatne przyrosty podatne na uszkodzenia.

Przy sadzeniu zwróć uwagę na błędy, które najczęściej osłabiają cały rząd:

• Nie sadź roślin głębiej niż rosły w pojemnikach.
• Nie zakładaj żywopłotu w miejscu, gdzie woda długo zalega po deszczu.
• Nie pomijaj ściółkowania na lekkiej, szybko przesychającej glebie.
• Nie zostawiaj młodych roślin bez podlewania podczas suszy i bez ochrony na bardzo wietrznym stanowisku.

Najważniejsza zasada przy zakładaniu żywopłotu

Rozstawa 60–70 cm sprawdzi się w wielu formowanych żywopłotach z laurowiśni, ale silniej rosnące odmiany potrzebują większej przestrzeni. O zdrowiu nasadzeń decydują też przepuszczalne podłoże, głębokość sadzenia, ściółka i podlewanie. W pierwszych dwóch latach lepiej poczekać na naturalne zagęszczenie roślin, niż próbować przyspieszyć efekt zbyt ciasnym sadzeniem.